Emrihan Aydin
Pandemiyle birlikte 2019 yılında dünya genelinde yeni bir dönemin başladığı söylenebilir. Bu geçiş sürecinin 2025 yılının son aylarında tamamıyla belirginleşeceği öngörülmekte ve bu dönemin hem devletler hem de toplumlar açısından büyük bir dönüşüm anlamına geldiği ifade edilmektedir. Dünyada yeni bir çağın kapıları aralanırken, devlet yönetimlerinin bu sürece yeterince hazırlık yapmadığı açıkça görülüyor. Devletlerin, yeni çağa uygun yönetim sistemleri geliştirmesi ve üst düzey liderlerini bu vizyon çerçevesinde yeniden şekillendirmesi gerekirken, bu konuda beklenen adımlar atılmamıştır.
Bu durumun belki de en temel sebebi, mevcut yönetici kadrolarının kendi görevlerini bırakıp yerlerini yeni nesil liderlere devretme zorunluluğundan kaynaklanmaktadır. Zira yeni çağın gereklilikleri eski çağın yöneticilerinin bilgi ve vizyonuyla karşılanabilecek sınırları çoktan aşmıştır. Geleneksel yönetim yaklaşımları misyonunu tamamlamış, yerini modern ve yenilikçi anlayışlara bırakmak zorundadır. Eski yöneticiler ne bu geçiş sürecini başarılı bir şekilde yönetebilir ne de yeni çağın gereksinimlerini karşılayabilir durumdalar.
Yeni çağın liderleri, değişen toplumsal ihtiyaçlar, alışkanlıklar ve beklentilere uygun çözümler sunabilme yeteneğine sahip olmalıdır. Toplumlar, mutluluk ve refah anlayışlarının yeniden tanımlandığı bu yeni dönemde, yalnızca kendi ihtiyaçlarına duyarlılık gösteren yöneticilerle uyum içerisinde var olabilir. Dolayısıyla devletlerin yönetim modellerinde köklü bir değişim zorunluluğu bulunmaktadır. Bu değişim, eskimiş sistemlerin tamamen ortadan kaldırılmasını ve yeni çağın kuralları çerçevesinde yeniden yapılandırılmasını içerir.
Yeni çağın bir başka önemli getirisi ise oyunun sadece kurallarını değil, oyunun kendisini değiştirecek olmasıdır. Bu durum, hayatın tüm alanlarında olduğu gibi özellikle devlet yönetimini doğrudan etkileyerek çok daha kapsamlı reformların gerekliliğini ortaya koymaktadır. Devlet yönetimi, yapılacak değişikliklerden en fazla etkilenecek alanların başında gelmektedir ve yalnızca yeni çağı anlayabilen liderler tarafından başarıyla yürütülebilir.
Geleneksel devlet yönetimi artık geçerliliğini kaybetmiş durumdadır. Eski çağ yöneticilerinin temsil ettiği sistem, toplumsal beklentileri karşılamaktan uzaklaşmış ve işlevsiz hale gelmiştir. Bunun temel nedeni, eski yöneticilerin reform yapmak yerine mevcut görevlerini koruma çabası içinde olmalarıdır ki bu tutum devletleri ciddi tehlikelerle karşı karşıya bırakmıştır. Mevcut çıkmazdan kurtuluşun yolu, hiç vakit kaybetmeden bu eski anlayışı terk ederek vizyoner liderlerin öncülük edeceği yenilikçi bir yönetim anlayışını benimsemektir.
Ekonomiden eğitime, adaletten sağlığa kadar her alanda kötüye giden sistemlerin düzeltilmesi ve yerlerini yeni çağın ihtiyaçlarına uygun yapılarla değiştirilmesi için zaman hızla tükenmektedir. Eğer gerekli reformlar yapılmazsa, eski sistemin çöküşünden en büyük zararı toplumlar, devletler ve dolayısıyla ülkeler göreceklerdir.
Sonuç olarak eski çağ yöneticileri, artık geride kalması gereken geleneksel bir anlayışı temsil etmektedir. Yeni çağ ise tamamen farklı bir vizyonu ve yaklaşımı zorunlu kılmaktadır. Bu nedenle yönetimin başında olan kadroların yenilenmesi şarttır. Aksi takdirde, geçerliliğini yitirmiş politikalarla yönetilmeye devam edilen devletler her geçen gün daha büyük krizlerle karşı karşıya kalacaktır. Bu süreçten ne devletler kazançlı çıkacak ne de toplumlar başarı elde edebilecektir; sonuçta kaybeden her iki taraf olacaktır.