Emrihan Aydin
Pandemiyle birlikte insanlık tarihi bir dönüm noktasına ulaştı; yakın çağ sona erdi ve yeni bir çağın kapıları aralanmaya başlandı. 2025 yılının üçüncü çeyreğine kadar sürecek olan yeni çağın geçiş dönemi, tarihin en kritik evrelerinden biri olarak kaydedilecektir. Geçiş dönemi tamamlandığında ise insanlık, yeni bir dünya düzeniyle karşı karşıya kalacaktır. Bu yeni çağ, geçmiş çağlardan farklı dinamiklere sahip olacak ve daha önce görülmemiş sonuçlar doğuracaktır.
Yeni dünya düzenine şekil verecek olan bu dönemde artık devletler değil, belirli görüş ve ideolojiler güç merkezlerini oluşturacaktır. Devletler, hangi görüşü benimsediklerine göre kendilerine bir yer bulacak ve konumlanmalarını buna uygun şekilde gerçekleştirecektir.
Yeni çağın en belirgin özelliği ise savaşın şekil değiştirmesi olacaktır. Ancak bu savaş, klasik anlamda askeri mücadelelerden ziyade, bilgi, güç ve etki alanı arayışının egemen olduğu bir dönemi yansıtacaktır. Mücadelenin iki ana kutbunu, “Toplum 5.0” felsefesini savunanlar ile “Yeni Dünya 5.0” vizyonunu destekleyenler oluşturacaktır. Her iki taraf da şimdiden kendisini bu mücadelenin galibi ilan etmiş olsa da, asıl sonucu zaman gösterecektir. Bu çekişme başlamadan, yeni çağa tamamen geçiş sağlanamamıştır. Bunun temel sebebi, eski çağ yöneticilerinin devleti ileriye taşıyacak yeni nesil liderlere gücü devretmemeleridir. Eski liderler, koltuklarını bırakmamakta inat ederek yeni çağın önünü tıkamaktadır. Bu durum yalnızca görev sürelerini uzatmakla kalmamakta, aynı zamanda kaçınılmaz nihai sonlarını daha ağır bir biçimde karşılamalarına yol açmaktadır.
Tarihin doğal akışını bozma çabası her zaman başarısızlıkla sonuçlanmıştır ve tarihten alınacak pek çok ders bunu doğrulamaktadır. Eski çağın yöneticileri, bu gerçeği göz ardı ederek iktidar koltuklarını işgal etmeye devam ederken topluma herhangi bir fayda sağlamamakta ve yönetimsel alanda büyük bir boşluk yaratmaktadırlar. Bu boşluk, tarihçiler tarafından “boş koltuk dönemi” olarak anılacak bir krizi temsil etmektedir ve bu krizin bedeli ağır olacaktır, özellikle de eski çağın gitmek istemeyen yöneticileri için.
Eski çağdan devralınan sorunlar çözülmeden, yeni çağın öngördüğü dönüşümler tam anlamıyla başlayamamaktadır. Bu belirsizlik içinde dünya, ekonomik, adalet, yönetimsel ve kültürel alanlarda büyük bir açmazla yüz yüze kalmaktadır. Eğer eski çağ yöneticilerinin görevi devretmesi insan iradesiyle gerçekleşmezse, doğanın kendi mekanizması devreye girecektir. Çünkü hayatın doğal akışını kimse uzun süre durduramaz. İnsanlık daha önce de doğaya müdahale girişimlerinde bulunmuş ancak bu denemelerin zarar verici sonuçlarını yaşayarak tecrübe etmiştir. Direnişin temelinde maddi güç, çıkar ilişkileri ve eski çağın çarpık değerleri yer alırken, yeni çağ bilgiye, üretime ve toplum yararına dayalı bir anlayışı ön plana çıkaracaktır.
Yeni çağ aynı zamanda daha farklı değerlerin ön planda olduğu bir dönem olacaktır. İnsanlık, manevi ve teolojik kavramlarla daha fazla yüzleşerek bunların toplumsal gelişime olan etkilerini yakından deneyimleyecektir. Bu durum semavi dinler arasında bir rekabete yol açacak olsa da inancını anlamış, benimsemiş ve uygulamış toplumlar refah ve huzur içinde yaşamayı deneyimleyebilecektir.
Sonuç olarak, eski çağın zamanı dolmuştur ve yeni çağın geçiş süreci de tamamlanmıştır. Artık insanlık yeni çağın kapısındadır; ancak bu sürecin başlaması için gerekli olan yönetim değişimi henüz gerçekleşmemiştir. Devletlerin yönetimleri, gelecek vizyonuna sahip yeni liderlere geçtiğinde yeni çağ resmen başlayacak ve insanlık tarihinde yepyeni bir dönem açılmış olacaktır. Gecikmenin hikmeti toplumlar için okurken laneti ise görevi devretmeyen eski çağın yöneticileri için olacaktır.